‘Not in my backyard!’ is vaak de eerste reactie van mensen op daklozenopvang in hun buurt. Ook onder bewoners van Rotterdamse deelgemeenten was soms grote weerstand tegen de plannen van het gemeentebestuur om 1740 dak- en thuislozen te helpen aan huisvesting en gepaste zorg. Kunnen de kinderen nog veilig buiten lopen, moeten er extra sloten op de deur, zitten er straks dealers op de stoep? En wat gebeurt er allemaal, achter de deuren van zo’n woonpand voor ex-daklozen?

Didus Pronk in de knusse kamer, die hij met Natasja bewoont. Halverwege 2005 vierde drugshandel hoogtij in de omgeving van de Slaghekstraat. Buurtbewoners wezen beschuldigend naar het pas geopende woonpand voor dak- en thuislozen. Zie je wel, dat komt er nou van! Terwijl die ex-daklozen nou juist zo vreselijk hun best deden om af te rekenen met hun drugsverleden. En zij, zoals gebruikelijk bij de opening van nieuwe opvang, de buurtbewoners alle kans hadden geboden om hen te leren kennen. Als antwoord op de beschuldigingen deden zij zelf aangifte van drugsoverlast. Sindsdien is het contact met de buurt verbeterd, vertelt Jan van der Gaag, die het opvangpand aan de Slaghekstraat als teamleider ambulante woonbegeleiding van Stichting Ontmoeting onder zijn hoede heeft. Van der Gaag begrijpt de bezorgdheid van omwonenden. ‘Daarom’, zegt hij, ‘is het zo belangrijk om de komst van een opvangpand goed voor te bereiden, door ruim de tijd te nemen om met bewoners en organisaties in een wijk te praten en hen te laten zien dat onze bewoners geen criminelen zijn, maar burgers die graag een plek in de maatschappij willen bemachtigen.’ Hij merkt dat dit vaak helpt: ‘In sommige wijken konden buurtbewoners zo goed opschieten met de bewoners van het opvangpand, dat ze hen niet meer kwijt wilden.’ Het pand in de Slaghekstraat biedt ruimte aan maximaal twaalf personen, die allemaal een eigen kamer hebben. Van daaruit werken zij onder begeleiding aan hun terugkeer in de maatschappij. Mensen, zoals Van der Gaag hen omschrijft, ‘die een duwtje in de rug nodig hebben om zelfstandig mee te kunnen doen in de maatschappij.’ Mensen, meestal mannen, die alles zijn kwijtgeraakt, vaak door een complex van factoren: verslaving, schulden, echtscheiding, psychiatrische stoornissen en die geen sociaal netwerk hebben om op terug te vallen.